Hrana, količina obroka i fizička aktivnost odavno su poznati faktori koji utiču na regulaciju šećera u krvi. Međutim, istraživači sada sve više pažnje posvećuju još jednom mogućem faktoru — ljudima s kojima provodimo vrijeme.
Studija objavljena 23. septembra 2026. u naučnom časopisu “Sajens advansiz” pokazala je da je organizam učesnika efikasnije regulisao nivo šećera u krvi kada su jeli u prisustvu bliske osobe.
U glavnom eksperimentu učestvovalo je 108 zdravih odraslih osoba, odnosno 54 para. Istraživači su pratili reakcije organizma kada su učesnici jeli sami i kada su isti obrok konzumirali zajedno sa svojim partnerom.
Rezultati su pokazali da je ukupni odgovor šećera u krvi bio približno 15 odsto niži kada su jeli zajedno. Šećer se takođe brže vraćao na početni nivo.
Isti obrok, drugačija reakcija organizma
Da bi što preciznije uporedili rezultate, istraživači su učesnicima dali istu količinu bijelog hljeba u dva različita uslova — jednom kada su jeli sami, a drugi put u društvu partnera.
Nakon obroka mjerili su nivo glukoze u krvi u više vremenskih intervala. Pokazalo se da je odgovor organizma bio povoljniji kada je partner bio prisutan.
Istraživači su razmatrali i da li bi razlika mogla biti posljedica smanjenog stresa ili fizičkog kontakta. Međutim, rezultati nisu pokazali da se uočeni efekat može jednostavno objasniti tim faktorima.
To upućuje na mogućnost da samo prisustvo bliske osobe utiče na način na koji tijelo reaguje na određene fiziološke izazove.
Ipak, istraživanje ne dokazuje da će svaka osoba imati isti odgovor niti da zajednički obrok sam po sebi može spriječiti nastanak bolesti.
Tijelo ne funkcioniše potpuno odvojeno od naših odnosa
Naučnici ovaj pristup nazivaju “socijalnom fiziologijom” — proučavanjem načina na koji prisustvo drugih ljudi može uticati na funkcionisanje organizma.
Pored regulacije šećera u krvi, istraživački tim ispitivao je i druge reakcije, uključujući regulaciju tjelesne temperature i odgovor na stres. Rezultati su ukazali na to da bliskost s drugom osobom može biti povezana s efikasnijim regulisanjem pojedinih tjelesnih funkcija.
Ova oblast istraživanja mogla bi pomoći u boljem razumijevanju veze između društvenih odnosa i zdravlja. Ranije studije već su povezivale usamljenost i nedostatak društvene podrške s lošijim zdravstvenim ishodima, ali novi eksperimenti pokušavaju da utvrde i moguće neposredne fiziološke mehanizme.
Zašto rezultate ipak treba tumačiti oprezno?
Iako su nalazi zanimljivi, istraživanje ima ograničenja. Glavni eksperiment obuhvatio je zdrave odrasle osobe u partnerskim vezama, a reakcija je mjerena nakon konkretnog obroka u kontrolisanim uslovima.
Zbog toga se još ne može zaključiti da zajedničko jelo dugoročno smanjuje rizik od dijabetesa ili drugih bolesti. Takođe nije utvrđeno da li bi isti efekat postojao kada ljudi jedu s prijateljima, članovima porodice ili osobama s kojima nemaju blizak odnos.
Za sada je najvažnija poruka da zdravlje ne zavisi samo od onoga što jedemo i koliko se krećemo. Način na koji živimo i odnosi koje gradimo mogli bi imati ulogu u funkcionisanju našeg organizma koju tek počinjemo bolje da razumijemo.
Možda zajednički obrok ne mijenja samo atmosferu za stolom. Prema novim naučnim nalazima, mogao bi uticati i na ono što se dešava unutar našeg tijela.
